Akşam alacasında bir kent
kendi burgaçlarında boğulur.
Çiğ düşer üstüne çocuklarının
çatılarına akbabalar konar.
Yasaklar yağar, boş kovanlar
bir karartıdır kaplar ufkun yolunu.
Zülfü kimi ayağın koymaz öpem nigârum
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum
Devamını Oku
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum




O Haziran günü ah ne çok bulanık
Işıl ışıl gözleriyle Elvan çocuk
Elinde ekmeği
Ve öylesine keyifli...
Başından ah, başından vuruldu
Işıl ışıl gözlü o çocuk
Elinde ekmeğiyle
Kana boğuldu o koca kent...
Bu hüzün ve keder dolu şiir yüreğimizde kabuk tutmayan derin bir yarayı anımsattı bana...
Duyarlı yüreğinizin o güzel sesi hiç tükenmesin... Siz hep yazın, olur mu...
Sevgi ve saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta