De bana yaban gülüm , de bana !
Senin olduğun coğrafyalara yağmaz mı yağmurum?
Dilsizlerin gözlerinden okumaz mısın beni?
Aramaz mısın bana giden sokakları?
Kış mevsiminin o sisli akşamlarında ,
Yüreğinin sokaklarını aydınlattığımda ,
Gönül dünyanın iç derinliğine inmez misin yaban gülüm?
İçine sebebini bilemediğin garip bir hüzün çöktüğü zaman,
Bu gözleri kocaman adam yansımaz mı sana?
Yaban gülüm ! Dinle beni, şu küçük kimsesiz yüreğimden gitme!
Dağıtma , savurma beni.
Bir kelime değildim sen olmadan, uzak cümleler benden…
Aksak ritmim, yarım kalan bestem olma.
Dolu dolu arpejler de tamamladım seni...
De bana yaban gülüm, de bana !
Ölmek ruhun bedeni terk etmesi midir,
Ruh bedende iken ölmez mi insan?
Konuşmamak için dilsiz olmak mı gerekir?
İki çift göz bir kalbe akmaz mı yaban gülüm?
Yaban gülüm !Yer yarılabilir ,gök devrilebilir;
Dilsizler konuşabilir, sağırlar işitebilir ; çiçekler kışta açabilir…
Bir sevgili kendinden, bir derviş hırkasından…
Anneler çocuklarından vazgeçebilir ,
Ama sen, ama sen benden gitme yaban gülüm..
İncitme beni ,savurma, dağıtma ,yakma beni...
Tahrip edilmiş bu kimsesiz yüreği bırakma ardından...
Dört iklimi yaşadığın bu yürekten gitme!
Başkasının yağmuru, gelinciği, papatyası olma yaban gülüm…
Kerim TANIŞ
21 TEMMUZ 2018
Kayıt Tarihi : 2.8.2018 22:36:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!