Aklımı Yitirdim Şiiri - Baki Ortak

Yâr…
Seni düşünmekten…
Aklımı yitirdim yâr, yâr.

virgüller yetmedi artık,
kelimeler boğazımda düğüm.
Nefesim kesildi aralarda,
adın geçti mi zaman suskun.

Zamanın kenarından sarktı adın,
tutundum, düştüm, vazgeçemedim.
Gecenin en savunmasız yerinde
bir mum değil,
bir yangın oldu içimde.

Yitirdim aklımı.
Bir bakışının gölgesinde değil sadece,
susuşunun yankısında çoğaldı bu hâl.
Mantık dediğin şey
senin adını duyunca
kapıyı örtmedi,
ardına bile bakmadan gitti.

Kalbim,
eski bir şehrin yıkık surları gibi;
her yerinden sen giriyorsun içeri.
Ne kapı işe yarıyor artık,
ne de dua seni durdurabiliyor.

Seni düşlerken gece uzuyor
Gözlerimde hasret diziliyor
Kalbim adın diye sızlıyor
Bu sevda beni benden siliyor

Bazen susuyorum,
çünkü kelimeler yetmiyor sana.
Bazen içimden bağırıyorum,
çünkü sessizlik bile seni anlatamıyor,

Ellerim boş,
ama yokluğun ağır.
Omuzlarıma çöken
adı konmamış bir kader gibisin.

Aklım düştü senin izine
Gönlüm yandı aşkın közüne
Bir ben kaldım gecenin dizine
Adın düştü kalbim sözüne

Gecelerle konuşmayı öğrendim,
çünkü onlar da benim gibi
sabahı beklerken yoruluyor.
Aynaya bakınca
kendimi değil,
sende kaybolmuş bir yüz görüyorum.

Bu hâl delilikse itirazım yok.
Aşk buysa
akıldan istifa ettim çoktan.

Yollar sana çıkar bilirim
Her adımda seni görürüm
Kendimden sana göçerim
Bu canı uğruna veririm

İnsan kendini
en çok kime anlatamazsa
ona yenilir derler.
Ben sana yenildim.
Hem de savaşmadan,
hem de isteyerek.

Adını içime kazıdım,
silinmesin diye değil
kanasın diye.
Çünkü bazı yaralar
insanı hayatta tutar.

Bir adın var içimde saklı
Ne dil söyler ne akıl aklı
Bu sevda kaderden haklı
Yazgım sensin gerisi saklı

Ve şimdi,
şiirin sonuna gelirken
adımı değil
yüreğimin künyesini bırakıyorum buraya.

Bu sözler,
aklını yitirmiş bir kalbin,
sevdaya teslim olmuş bir canın
izidir.

Kul Ortak der ki:
Sevda insanı aklından eder,
ama özünden eksiltmez.

KUL ORTAK