Karanlık olunca gökyüzü,
Sıtma tutar beni.
Dizlerim tutmaz, gözlerim görmez olur.
Aklıma ölüm gelir.
Şimşekler çakıp, fırtına çıktığında,
Yağmur boşalır yeryüzüne oluk oluk.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ölüm bile ayıramaz gerçek sevgilileri...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta