Aklıma geliyorsun... Şiiri - Tuncay Aytaç

Bu şehrin sensiz kaldırımlarında yürüyorum.
Her adım atışımda sen geliyorsun aklıma.
Senin yokluğun ile büyüyor bu şehir, karmakarışık bir hal alıyor her şey.
Sensizlik bir tufan belkide, belki de bir iç çekiş her esen rüzgar.
Ellerim cebime gidiyor birden; senden bir iz bulabilme ümidiyle.
Biçare kalmanın ne demek olduğunu öğrettin bana ve bu Aşkın imkansız olduğunu da öğrettin gidişinle.
Baharları hiç sevmiyorum artık bu şehirde, her açan çiçeğin yok oluşunu görmek istemiyorum.
Her yok oluş senin gidişini anımsatıyor bana, o yüzden ürkek bir yalnızlık var.
Bazen yağmurlar yağıyor caddelere senden bir iz bırakmasın alsın götürsün istiyorum, yokluğunu da unutmak istiyorum, varlığın zaten yok artık.
Bu şehrin sokak lambaları dahi bir başka hüznü sunuyorlar gözlerime.
Kifayetsiz oluşumu vuruyorlar yüzüme.
Sensizliğin karanlığında kaybolup gidiyor ruhum, senin yokluğun bir kara delik olup; yutmak istiyor bedenimi.
Artık yıldızlar bile küs bana, ışıklarını gizliyorlar benden adeta.
Neredesin sevgili, neredesin?
Sensizlik zulüm bana, tahammülüm kalmadı artık, sensizliğin prangasinda dümdüz edilmiş gibiyim ya, sürükleniyorum adeta bu Aşkın kahreden sızısında.
Bütün tahammüllerin temayüle döndüğü anlari yaşıyorum görmüyormusun?
Anladım belli ki; benle olan her şeye kulaklarını tikamişsin.
Hiç bir şey umrumda değil, zerre kadar değerin yok gözümde.
Kahretsin! Her şeyini unuttumda, yüzünde ki tatlı gülümsemeyi unutamıyorum bir türlü.
Neden bu kadar sevdiğimi de bilmiyorum ya neyse!
Sevgime hiç karşılık vermedin, hiç umursamadın beni.
Bedelini ağır ödediğim bir aşkın, güzelliğini yaşamanın gururu gözlerimde belki de.
Ama ben seni asla affetmeyeceğim, bu cektigim acıların hesabını soracağımı da sanma sakın!
Seni kendi vicdanında ki yargıya teslim ediyorum.
Bu şehrin her kaldırım taşında senden bir iz araken kendi bedbaht halime kahrediyorum.