Yokmu şu zamansız aklıma gelişlerin,
Sonra sökerek beni terkedişlerin var ya,
Bir kor topu gibi, hedefsiz ve amaçsızca,
Fırlatıyor beni durmadan ordan oraya.
Ateşin ve yalnızlığın tam orta yerinde,
İçimde umut gibi yeşermen ne diye.
Ne diye yaşama sevinci katıyorsun bana.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta