İnsan prangalar eskitiyor
Melek kalpli bi kadını
bıçaklıyorum defalarca kalbinden
O bana sarılıyor buna rağmen
İnsan insanlığından utanıyor
Dönüp bakıyorum ona
Yüzünden yüzüme akıyor tüm enerjisi
beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
Devamını Oku
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta