Akıyor herşey belleğin içinden, bir mucizenin hikayesi çözülemeyen
Engin denizler, ufku yırtan genişlik, akıl açıyor hayatın perdesini
Işığın renklerin senfonisi, dönüş rüzgardan fırtınaya beyazdan siyaha
Denizin içindeki hayat, gökyüzünde süzülen kuşlar, sarp dağlar
Derin vadiler boyu akan nehirler, yoktunuz akıldan önce
Ateşin külleri savrulurken gökyüzüne yoktuk akıldan önce.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta