Akıl verenlerle Şiiri - Ahmet Gürkan

Kıyıdan bakana deniz hep durgun,
Dışarıdan bakana her yük hafif gelir.
Bilmezler ki ruhun kaç yerinden yorgun,
Herkes kendi penceresinden hüküm verir.

​Sözler uçar gider, havada asılı kalır,
Teselli cümleleri birer birer ufalanır.
Yarayı sarmayan merhem sızıyı ne tanır?
Sessizlik bazen en dürüst lisan sayılır.

​Anlatamazsın içindeki o derin sancıyı,
Gözyaşın akmadan yakan o acıyı...
Misafir sanırlar kalbindeki hancıyı,
Görmezler ufukta bekleyen o son yazgıyı.

​Boş laflar teskin etmez gerçek bir sızıyı,
Herkes bir yol çizer, karalar alınyazıyı.
Zordur taşımak sinedeki o gizli sızıyı,
Kapanmayan yaraya derman bulmak bayadır;
​Ateş senin bağrında yanmıyorsa
Akıl vermek kolaydır.

Ahmet Gürkan