En hızlısı değildi ne de en akıllısı belki,
Sabahları da ilk uyanan olmadı …
Ne de herkesten önce o uyuyabildi mışıl mışıl.
Sessizce geçti her sabah yanınızdan,
Belki de arasıra omuzunuza dokundu şaşkın,
Biraz sakardı muhtemel…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta