Akıbet Şiiri - Figen Güler

Toprağın en siyahı köküne kıyan dalından gelir.
Ana yüreğinin iliğini oyup, zehirli yılan gibi dillenir.
Kendi canından doğan, nefesinde büyüyen sana kıyar,
Gök böyle suretlerin üzerine taş kesilerek susar.

Kendi kökünü kemirince körpe olan bir fidan,
Orman değil, karanlık büyür onun dallarından.
Her dua bir ilmek olur boğazına doğru sarılan,
İhanet genellikle gelmez aslında, unutma, dışarıdan.

Saklıdır en keskin hançer, en yakın tenin sıcaklığında,
Bir damla merhametsizlikten varır koca mezar taşına.
Kâinat bile körleşir, çürüyünce evlat elinde,
Güneş, bile yüz çevirir, kendi doğurduğun gölgeye.

Bir zamanlar en büyük sığınak olan anne kalbi,
Senin için çınlayan boş bir mağaradır şimdi.
Bir annenin sütü en değerli olan özüdür,
Ama vefasız evlat onu alır kana dönüştürür.

Kendi elleriyle örer düğümlenmiş iplerini,
Çizer her adımda, karalanmış gölgesini.
Farkına varmadan ilerlerken taşır kendi akıbetini,
İhanet sahibi aslında kalbe çakar çivisini.