Akdeniz'in mavisinde bir sevda

Mersinli bir kıza sevdalandım ben,
Deniz kokusu sinmiş saçlarının ucuna,
Gülüşü yaz gibi, Temmuz sıcağı,
Bakışı limon çiçeği;
Bir kez değdi mi kalbe,
Artık serinlik de yakar insanı.

Sahilde yürürken ayak izlerini izledim,
Dalga geldi, sildi…
Dedim ki kendi kendime:
“Demek ki bu şehir,
Aşkı bile saklamayı bilir.”
Ama sen saklamadın,
Gözlerin ele verdi her şeyi.

Mersin akşamları gibi sevdim seni,
Ne tam gündüz, ne tam gece,
Bir turuncu, bir mavi…
İçimdeki bütün telaşlar sustu
Adını andığım an.
Martılar bile daha yavaş uçtu o gün.

Sıcağına alışık bir şehrin kızıydın,
Ama üşüttün beni,
Bir bakışınla,
Bir susuşunla.
Kalabalık caddelerde yalnız kalmayı
Seninle öğrendim.

Palmiyelerin gölgesi düştü üstümüze,
Zaman uzadı,
Saatler durdu,
Ben senin adını
Akdeniz rüzgârına emanet ettim.
Her esişte bana seni getirsin diye.

Gece olunca deniz kararır ya,
İşte öyle karardı içim de,
Sen sustuğunda.
Ay vurdu yüzüne,
Ben bir ömürlük niyet aldım
O aydınlıktan.

Mersinli kız…
Gülüşünle yaz,
Gidişinle kış oldun bana.
Ama bil ki bu şehirde
Bir adam var hâlâ,
Her dalgada seni hatırlayan,
Her ufka bakışta
Adını fısıldayan.

Eğer bir gün
Kordon boyunda durup
Denize uzun uzun bakarsan,
Bil ki ben hâlâ buradayım,
Aynı sevdayla,
Aynı eksikle…
Akdeniz kadar derin,
Mersin kadar sıcak
Bir aşkla seni seven.