Akdağımadeni Şiiri - Salim Erben

Çamın Taşa Yazdığı Şiir

Mesela; Yozgat’ın o sarı sıcağından kaçıp,
Kendini Akdağ’ın o serin, puslu nefesine bırakmaktır.
Burada rüzgâr, sadece toz taşımaz;
Çam kokusunu alır, eski maden ocaklarının uğultusunu getirir,
Ve insanın ciğerine bayram ettiren o saf temizliği fısıldar.

O meşhur taş binaların önünde durup,
Zamanın nasıl donduğunu izlemektir.
Eski bir Rum evinin penceresinden sarkan sardunya gibi,
Hem mahzun hem de mağrur durmaktır Akdağmadeni...
Senin edebiyatın, o işlemeli kapıların ardında saklıdır;
Her taşın bir dili olsa da anlatsa,
Kaç medeniyet geçti bu dağların yamacından, kaç sevda devrildi.

Kışın kar diz boyu olurken,
Sobanın üzerinde cızırdayan o sıcak çayın huzurudur senin adın. Dışarıda kurt uluması, içerde en içli türküler...
Sana "kenarda kalmış" diyenler yanılır; Sen,
Yozgat’ın başındaki o yeşil taç,
Anadolu’nun göğsünde parlayan o gümüş madensin.

Yaylaya çıkan o patika yolda,
Kendi sesinin yankısında kaybolmaktır seni sevmek.
Sen ne bozkırın sarısına mahkûmsun, Ne de şehrin gürültüsüne...
Sen, toprağın en derininden gelen o asil sessizliğin sesisin.

Çünkü Akdağmadeni; Sadece bir ilçe değil,
Yozgat’ın göğe uzanan eli,
Ve insanın özlediği o en dürüst çocukluk hatırasıdır.