O ihtiyar amca…
Bebekti,
Bir zamanlar…
Annesinin kuzusuydu,
Bir süre sonra…
Genç oldu,
Evlendi!
Eşinin can yoldaşıydı,
Zaman onu da tüketmişti.
İhtiyarladı,
Eller buruştu,
Yüzü buruştu,
Ruhu 18 kaldı ama yaş 70’i buldu.
Kim…
Anlaşılmadı,
Kime…
Anlatamadı.
O amca…
Sonra o küstü,
Ama insanlar utanmadı.
Hayat yolculuğu o amcayı yormuştu!
Ayakkabısını bile çıkarmış,
Bu neyin mahcubiyeti?
Oysa mahçup olması gereken…
Sen değildin ki.
Seni o hâle bırakan bizler değil miydik?
Akanda giden bir ömür müydü?
Babasının mücevheriydi.
Annesinin süsüydü.
O amca mücevherlerin en güzeliydi.
Bu şiirin özü Zeynep Akanda’nın sözleri!
Kayıt Tarihi : 4.11.2025 09:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir Instagram sayfasında, şehir içi otobüste bir amcanın kendine uygun bir yer bulup ayakkabılarını çıkararak mahcup bir şekilde oturuşunu gösteren bir fotoğraf paylaşılmıştı. Zeynep Akanda Hanım da bu fotoğrafın altına bir yorum yapmıştı. Ben de Zeynep Hanımın sözlerinden etkilenerek, bu yorumu alt alta ekleyip birkaç cümle ilave ederek bir şiir yazmaya çalıştım.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!