Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
o nostalji, bu şiirle bize de esti,sayenizde ,tebrikler.
hayat siyah beyazken nostaljik bir tadı olduğu için çok güzeldi. ama renklerde tek başına bile ayrı bir güzellik değil mi ? nostaljini tadı belki bir daha ulaşılmaz olanları barındırdığı iiçindir. bende sık sık yaşarım bunu. kutlarım güzel anlatımınızı.
Bence de...Saygılar
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta