Aile Şiiri - Afşin Dualı

Derd-i hıyanet ile koptu bu bağ, kalmadı hemra
Yıllarımı bezmettim, yolunda olmuşum hep mahra
Ateş-i hecrin ile ruhum oldu sanki bir sahra
Hükm-ü red ile gitti, kalmadı bende hiç şahra
​
Zer-ü ziynet uğruna, akrabalar olmuşlar düşman
Şeb-i düğün vaktinde, şadlıktan oldum ben pişman
Gözlerime çekildi, firkat ile bir siyah nişan
Evlatlık vasfım gitti, bağrımda kaldı tek efgan
​
Katre katre akıttım, ömrümü o çorak haneye
Lakin revan kıldılar, beni bu derin viraneye
Sükût-u hayal ile, düştüm türlü perişaneye
Münker oldular bana, gark oldum acı bir efganeye
​
Ne korkunç cinayetti bu,
Göz pınarlarımı kanlı mendille sildim,
Unuttum tüm kararlarımı
Yaktılar içimde kalan, o taze baharlarımı
Hançer ile biçtiler, bütün intizar-ı yaralarımı
​
Zulmet çökse de şimdi, felek vermez hiç aman
Makam-ı sadakatim, oldu bir sönmüş duman
İsmi pak olan baki, gerisi ise el-aman
Veda eyledim artık, bitti bu devr-i zaman