Hayat daha acıdır tahmin ettiğinden
Ve karşı taraf daha çok yanar senden
Oysa ağzına geleni söylemek gönülden
Ne hoş, ama dilin çözülmez kilidinden
Ve o ibaret değildir ümitsiz gecelerden
İnsan inanırsa yaşatır
İnan bana, yaz elbet gelir
Yüreğimde bir hayalim var
İki çift söz ve güzel anılar
Sana inanmak güzel şeydir
Ve işte ölüme bir gün daha yakınız
Oysa konu nezaket olunca ne kadar cimriyiz
Sevmek iki dudak arasındaki üç heceye bakar
Bu gün öğrendim ne çok hoşgörülüyüz
Şimdi yalnızlığın huzrundayım ıssız
Yüreğimde ki ses bağırıyor,
İstanbul misali, İstanbul diyor.
Sesleniyorum hayata;
Geldi mi Hezarfen aklıma
Galata’dan süzülüyorum Üsküdar’a.
İnsan insanı hiç böyle sever mi?
Aşk acısı kavuşmakla biter mi?
Dünyanın ağır yüzü bu
Severken öldürürmüş insan sevdiğini
Böyle yanar mıydık gerçekten sevmeseydim ?
Binlerce dua ve hayallerim
Aşkın acısıyla demlenen yüreğim
İnan ısıtır, güneş bu
Yana yana kavrulur dünya çiçekleri
Ah Kadupul !
Vatan ne büyük şeydir.
Yaşama sebep o bilinir.
Milletim için döktüğüm kan,
Karabağ gibidir.
Kurşun yemişçesine kanayan yara
Yahut kalbin ortasında açılan delik gibidir.
Sevgilim bu bir gökyüzü
Maviliğin hüznü
Ağlar ya hani insan yüzü
Napim sensiz yaşarmayan gözü ?
Şimdi ise aşkın özü
Ve bir insan
Huzur özlenen hatıran
Büyük sınav işte hayattan
Başlar hayat öldüğün zaman
İşte ölüm, yüreğe saplanan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!