Ahmet Okur Şiirleri - Şair Ahmet Okur

Tarifi yok insan ve niyetinin
Olcusu yok insanlarin maksat ve samimiyetinin
Dost bildigin dusman, dusman bildigin de dost
Bulamadim dost edinerek giyinecegim bir post

Bir kac niyet sakli ardinda samimiyetin

Aglayabilen gozlerine hayranim
Bizi bizden koparan sozlerine hayranim
Sesindeki guzellige degil ibrahim agabi
Yaslar dokebilen gozlerine hayranim

Vucuttan bir parca, bir organim
Donmuslara soba, usuyenlere yorganim
Nedendir bilinmez amma kirmizi-mor kanim
Tatlilar, lezzetler soyleyen dilim ben

Kavgayi, barisi baslatir benim hunerim

Hatirlar misin mazinin dununu
Dusunur musun yarinlarin fena gununu
Bir istikamete donuver saskin yonunu
Bitmeyen suallerime cevabin var mi! ?
Mutlulugu mutluluk vererek aradin mi
Karinca bile binbir ise yarar, sen bir ise yaradin mi

Suskun bir kelime var ta kuyumun dibinde Ellerim sunmuyor tutup çıkarmaya belki günün birinde.. Verir feryadını isyan eder suskunluğa esir yerinde Dudaklarım kilit vurmuş özgürlüğün seherinde Alevinde yanmak gibi volkanın külüyle Sırrı gibi çiçeğin dikeninden uzak gülüyle Ender bir prenses misali erişilmez duvağıyla-tülüyle Nalan olmuş bütün sözcükler söylenir kendi diliyle İndiğimde derin kuyuma bir yudum su diye Sessiz ve suskun bir kelime kalıyor geriye Endişelerim var bu can küser tendeki deriye Vesveselerim esir aldı beni ben döndüm deliye İrademi esir ettim vurdum dizgini çektim gemi Yakayı ele vermek üzere bizim batacak gemi Olasılığı kalmadı bir kahvenin hele çayınsa demi.. Reva görseydin bana cehennem yerine cenneti iremi Umudum var hala sözcükler dil verir diye Melekler gelir de bir gün bir gül verir diye Dudaklarıma yalvardım suskunluğa bir yol verir diye Esaret bekçisiyim özgürlüğe gizli biri el verir diye Serap görmedim lakin hayallerim düşlerim bitmedi Ender gördüm enderlerim ona hiç yetmedi Mahkumum desem masum halimle felek hür etmedi İçimdeki ben böylesine BÜYÜK BİR DAVA GÜTMEDİ

Yavas yavas daglarin buzu bitti
Gunler gecti, aylar, seneler gitti
Bir sevda, sevdaliyi yakti eritti
Bir omur bitti, BIR HAYAT yitti

Dogdugun yerde degil, doydugun yerde dediler

Dogarken tutulur KISA bir yol
O yoldan ceviremez seni hic bir KOL
O yol olume giden yol; ne sag ne de sol
Biz tutariz sapilacak ve tapilacaklari

Goremedigimiz binlerce cevherimiz vardir

Uzak.. yollar uçulmuyor
Köprüler yok geçilmiyor
Kuslar gibi goculmuyor
Özledim gel! deme ana

Yeter artik gel! diyorsun

Seni ne kadar sevdigimi SANA anlatamadim
Uzaklardan da olsa sesini duymadan yatamadim
Uykusuzum diye seni sonraya satamadim
Daha toysun hayat kaziklarinda bekleyecegim..

Vurgun yemis yurek nedir sen bilemezsin

Bir elbise giyerim diye Binlerce uniformalar eskittim Botlar-coraplar da cabasi En guclu deterjanlar cikarmadi kirleri Yine de SEN buna hayat mi diyorsun! Ben Kisaparmaklar degilim ki Seni siirlerimle aglatabilsem Ben kisayureklilerden biriyim Duslerime kabuslar kattin Yine de SEN buna hayat mi diyorsun! Sabah ve aksam manasiz artik Endise bayraklari gonderdeyken Zamanla maraton yarisindan yoruldum Elimden tutup etaba suruklemedin beni Yine de SEN buna hayat mi diyorsun! Kimlerin onunde diz cokmedim ki Her Ademi adam yerine koydum belki.. Bir gun farkina varirsin endiselerimin diye Ne yazik ki, gozlerini yumdun gormemek icin Yine de SEN buna hayat mi diyorsun! Ben senin icin inonu savasi gazisi oldum Sen hendekleri gecesin diye kendimi Dikenli tellere kopru yaptim gectin Senin bildigin sevgi-sevda bu ise sayet.. Yine de SEN buna hayat mi diyorsun!