Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Hüznün doruklara eriştiği bir şiir...
Benzer acıları yaşayan biri olarak gözyaşım depreşti.
Hüznünle hüzünlendim hemşehrim...
Dilerim zaman acıları mutluluğa dönüştürür.
Tam Puan + Ant.
Selam ve sevgilerimle...
Nafi Çelik
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta