Ahmet Akar 2 Şiirleri - Şair Ahmet Akar 2

Merhaba ile başlayan o güzel günlerin meçhulü.
Gidiyormusun yoksa? hani kalacaktın.
Bir çay içimi mi durakladın yoksa?
Yüzünde bulutlu bir sonbahar hüznü.
Ellerimi vuran soğuk,gidişinin eserimi?
Tutamıyorum kalem..

Gönül senin elinden yoruldum artık.
Ummadık yerlere yürüttün beni.
Çamurun çirkefin insanın hiçine.
Kör kuyular da unuttun beni.
-
Düştüm senin yüzünden yaban eline

O gün mermiler yağmur
Biz ise aşıktık vatana..
Islandık hendeklerin çamurlu sokaklarında..
Hanke'de bir yiğit bırakıp gitti bizi.
Yaşayan sağlara selam gönderdi..
Titreyen namlular,ışık saçıyordu Güneydoğu semalarına.

Nisan yağmurlarında koşardık kırlara.
Elimizde salça ekmek ğülüşürdük sokakta.
Ve ansızın koşardık güneşin batışına.
İçimizdeki çocuk ölüyor,büyüyoruz be usta.
-
Yıllar hızla geçip giderken birşeyler eksiliyor.

Kalbim,
Affına sığınarak başlamak istiyorum sözlerime,yazdıklarım ile  gönlünü yormak istemem. Biliyormusun bugün senin en sevdiğin gün olan Salı hani bir gün senle birlikte dolmuştan inip,el ele mahallenin yolu tutmuş kaldırımda açan çiçekleri selamlayarak gülüp yürüyorduk, hatırlamışsındır çünkü ben unutmadım ellerin ellerimdeydi gözlerinde ki ışıltı Güneşin yansıması gibiydi. Gülüşün ise bir bahar edası.. Kalp demiş Neşet ERTAŞ,İnsanın taşa toprağa gerek olmadan gömüldüğü yerdir. Sitemli sözleri yazıp göndermek istemiyorum sana ama içim buruk, mesafeler ve hasret..
Kaldırımları birbiri ardına devam eden adamlarımız ile arşınlarken bir çiçeğin üzerine basmıştım. Sende bana dönüp bu uğursuzluk olmasın diyip gülmüştün. Ben ise aldırmamış yola devam edip hurafelere inanma diyerek lafını kesip kabalık etmiştim. Şimdi anlıyorum ki;o gün boynunu büktüğüm çiçeğin yerinde ben varım tam da o kaldırımın yanında oturmuş gözlerimde mahallenin ucundan senle el ele geldiğimiz o anların silik bir yansıması. Kaldırımlar çok soğukmuş aslında,yanımda sen olmayınca.
O sokağın kokusu bile farklı, hissettiğim tek şey matem gibi. Dudaklarımı buruşturup şirinlik mi yapsam,gelirmisin yine pencerenin önüne,evinizin önünde ki ağaçlar sararmış siması tıpkı ben. Biliyorum çok uzaktasın şimdi kırıp dökülüyor içim ama sen üzülme ben kimseye açmıyorım dağıtmıyorum içimi toplamak yine bana kalacak çünki sen yoksun.
Yorgun düşen bir güvercin gibi konaklıyorum şu sıralar her kaldırım da,yaşım otuz içim ise ölmüş gibi. Bir şarkı mırıldanmak istiyorum sensiz yürür iken sokaklarda hep mi ayrılık şarkısı çalar İnsanın beyni saçma sapan gülüyorum kendime (:
İnsanın beyni neden bu kadar sitemli şarkıları hafızaya alır ki. Güldün mü sende doğru söyle ben bile Güldüm kendime (:

Sen anlat istersen ORUL'u.
Ben anlatınca böyle değil diyorlar.
Süyyüklerinde pir dizili evleri.
Yaşlanıyorum tarlaların içindeki erik gölgesinde.
Tozunda kirleniyor kirpiklerim.
Benim görüşlerim ile kim yaşayabilir?

Fecre varırken ufuklardan,ak bulutlar üzerine.
Tek bir kelam yetmez o büyülü sözlerine.
Elini vicdanına koy,'Beni anlat' derken.
Göz yaşlarım heceyle,beraber düşerken.
-
Seni anlatamadım,göremedim yüzünü.

'' Vazgeçtim ''
Yorgun düştü gönül kalemim.
Biten bir çabanın sonu.
Seni beklemekten artık yoruldum.
İlk olanda son olanda sen..
Önceki yorgunluğun sonrakine cezadır.

Dokunayım son baharda yağmurun dudaklarına.
Bir dere olayım,ulaşayım deryalara.
Son kez bakayım,o büyülü gözlere.
Saçaklar altında titreyen kuşlar misali.
Yüreğim çaresiz.
Ellerimde ceviz ağaçlarının kuru yaprakları.

Sen Geliyorsun..
İçimin Tüm Dağınıklığını Toplayarak, Ellerinin Sıcaklığını Hissediyorum Taa Buralardan,Mektuplar Bir Birini Kıskanıyor Kalem Senin Parmak Uçlarına Aşık Gibi.
Gönül Evimin Baş Köşesinde Sen..
Sanki Beş Yüz Yıldır Ordasın Gibi, Eksikliğini Hissetmek Bile Zor. Gönül Tezgâhımı İlmek İlmek Dokuyor Adının Geçtiği Her Söz,Şiir..
Bütün Kötülüklerin Şehri Terketmesini İzliyorum Pencereden Çünkü Sen Geliyorsun Şehrin İçinden.
İçimde Ki Eşyalar Yer Değiştirmişçesine Haykırıyor Adını,Ruhum Huzurlu.. Aklım Güzelliğini Almıyor, Yapmıyorum Resmini Ellerim Titriyor Ahenğini Kaybetmiş Bir Ses Gibi..