Zamansız dökülen göz yaşları.
Artık tutunamadı kirpiklerim de,
Ben kendi yolumu çizdim,gidiyorum
Der gibi.
Sustuğum bir çok günün acısı.
Gün gelir kazınırız devranın vicdanına.
Yeniden çiçekler açar bahçelerimiz.
Gönül tekrar tekrar bir türkü söyler.
Tekrar bulup diriltiriz yok olan umutları.
Gün gelir çarmıha gerilir rüyalarım.
Kuyu'da Yusuf misali Hayâllerim.
Gençtim; berrak gökyüzünü gördüm
Buğday sarısı saçların beni buldu
Yetmedi nefesim, sessiz haykırışıma
Ben en cok seni sevdim.
Bir başka tanrının eseri gibiydi
Dar geliyor gökkubbe o deniz gözlerine.
Sen Eylül'de gel,ben bahar olurum ellerine.
Dökülsün yapraklar,toprak ananın gögsüne.
Ellerinde pamuk şekerleri,koşuşsun çocuklar.
Kıymet bilmeyenler,düşmesin sevda peşine.
Ne mesafeler engel olsun aşk'ın ateşine.
İkimiz de sevebilirdik,sen benden ben senden başlasaydık.
Kaçamaklı sevdaların adresi,yalın ayaklı sokak çocukları.
Gök yüzüne salınan son uçurtma,tellere takılı şimdi.
Kapıların zillerini çalan,şımarık çocukların gülüşü yok.
Veda olmasa da,ayrılık çok yakın gitmeli bu şehirden senden habersiz.
Birer birer atlayalım üzerinden bulutların,
Fır Fır Fır Dönüyor Devran..
Gücün Varsa Gel de Dayan..
Bir Ana Düşün Yüreği Yanan.
UYUMA TÜRKOĞLU UYUMA UYAN..
-
Döküldü İzmir'de Denize Yunan.
Ve sen gidiyorsun.
Adına yakışır şekilde vedalaşıyoruz.
Güller Menekşeler Savruluyor içimde.
Yıldızlar sıyrılıyor gökyüzünde
Ellerim yanıyor,satırları yazarken.
Parmaklarım tutuklu vedalara.
Merhaba ile başlayan o güzel günlerin meçhulü.
Gidiyormusun yoksa? hani kalacaktın.
Bir çay içimi mi durakladın yoksa?
Yüzünde bulutlu bir sonbahar hüznü.
Ellerimi vuran soğuk,gidişinin eserimi?
Tutamıyorum kalem..
Gönül senin elinden yoruldum artık.
Ummadık yerlere yürüttün beni.
Çamurun çirkefin insanın hiçine.
Kör kuyular da unuttun beni.
-
Düştüm senin yüzünden yaban eline
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!