Oturdum başına ahmak kutunun
Dostum oldu ayrılamam ben ondan
Saatlarce kahkahaya boğuldum
Ölüp gitsem ayrılamam ben ondan
Günahlarım çoğalırmış bana ne
Çoğaldıkça çoğalsın be sana ne
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




hrika, az. öz bir şiir. malesef ahmak kutu elimizde çok şey alıyor. başarılar diliyorum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta