Bir zamanlar kendimi ahlat ağacı sanardım
Aynı Didem Madak'ın şiirindeki gibi
Dikenlerimi bir bir budadı gönül bahçıvanım
Kalbimin şeklini verdiği gibi
Tahta kurdu sızmış içime kemirmiş durmuş
Kendine bir kovuk oymuş usulca
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta