Biz ki, kaderin kalemini dahi tereddüde düşüren bir hüküm idik.
Can ateşinde dövülmüş, ezel suyuna batırılmış bir yemindik.
Öyle bir duruş ki, ne zevalin eli erişir ne de inhitat diz çöktürürdü.
Ne zalimin büyüsü, ne feleğin oyalayan nakışı
çözemezdi bu düğümü.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta