Ahdettim,
Kalmadan muhtaç kimseye,
Kendimi kimseye baktırtmadan
Gideceğim.
Gecenin bir vakti,
Ya da sabahın ayazında
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bu mümkün mü sence.. eğer bir formülü varsa lütfen herkese dağıt. kimse kimseye muhtaç olmasın. elinize sağlık güzeldi..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta