Ahde Vefa Şiiri - Yüksel Acar

Ahde Vefa, Nâ-şinâs Gönüllere

​Hangi rüzgâr savurdu o ahdi ocağından?
Hani o "bâki" denen yeminler, o dem, o hâl?
Şimdi bir gurbet soluyor bakışlarının ufkunda,
Sanki hiç yaşanmamış, sanki hepsi bir hayâl.
​Nâ-şinâs bir tavırla konuşuyorsun ,
Sözlerin yabancı bir şehrin soğukluğu...
Oysa ne çok muhabbet biriktirmiştik heybemizde,
Şimdi her bir hatıra, gönlümde bir nâr dokusu.
​Vefasızlık, bir çığ gibi düştü iklimimize,
Eski bir yâr-ı kadîm olmanın yükü ağır mı geldi?
Hâfıza-i beşer unutur dediler de inanmadım,
Söyle, hangi gaflet gözündeki feri sildi?
​Dilerim, bir gün bir kış akşamı,
Yalnızlığın soğuk nefesi değdiğinde tenine;
Hatırla ki, seni karşılıksız seven bir kalb-i münkesir,
Hâlâ o eski mahallede, emanetini bekler yerinde.
​Nasihatim şudur:
Gönül bir kâbe-i muallâdır, yıkma sakın,
Sözü er olanın, özü de bir olurmuş unutma.
Zira devran döner, elbet bir gün,
Vefa aradığın o menzilde, kendi aksini ararsın da bulamazsın.