Yâr! Sen gibi hiç kimseyi asla sevemem ben,
Hem sen beni kovsan bile kalkıp gidemem ben.
Dön bir kerecik bak bana benden ne kaçarsın,
Şol derdimi el-âleme âyân edemem ben.
Bir gün gelir hicran ile her yerde ararsın,
Âh! Belki de en son beni sen kabre koyarsın.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Adaşım;insan karşısındakine kendini bu kadar güzel anlatabilir.Anlamak istemiyorsa o sınırı korumalısın. Tebrikler imle.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta