Yanıp kavrulduğumdu sızım, umutlandığım
Ah/sen biçare yalnızlıklara mahkum
sevgiyi elimden aldılar istemsiz isteksiz kaldım buhranlar içindeyim
hayat bedbaht mı olacak herdaim yakın durmak içlenmek bir adım ötedekine
ağlamak bile yetmiyor insana el değmeden yüz sürülmeden görmeden gitmek hesaba
ve sen geldin aklıma
mıhlanmış yıpranmış hırpalanmış gönlüme
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta