Sustu herkes gözlerinde mil, kafa bir hoş, ayaş, aylak
sözlerde samimiyetsiz ilhamlar, her kulak diline yabancı.
Bir topuk kaldırımda ses,
nedendir bilemem gözler ya mavi ya yeşil.
Bir kadın geçti trafiğin içinden, kolunda ceylan sırtıysa pamuk işçileri.
Yanında bir bey yürüyordu elinde 33 maden işçisi üç beş kalfa.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
