Gökyüzünün en soğuk yerine saklıyorum başımı,
Birden ısınıyor sokaklar.
Kara güller utanıyor
Renginden mi dikeninden mi bilemiyorum.
Gecenin karanlığında ay ışığını bekliyorum
Bekliyorum ama bu gece çıkmıyor
Yıldızlar var diyorum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta