Bir ah çeksem kalbim yorgun,
Tamda dehlizler ortasında sürgün,
Bu akşam onbirinci yıldönümü depremin,
Canlar buruk,ruh kırgın,
Yaz ortası gece sıcak,
Depremin sancısı kalbimde sımsıcak,
Tanımsız duygular özlem acısı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




güzel..
zevkle okudum, teşekkürler...
artık bende takipçinim...tebrik ederim ...
teşekkür ederim mungan bey çok saolun
teşekkür ederim vildancım....
çok güzel olmus canım.
herkezin yazabilecegi gibi değil, hislerini hissettirmişsin.
konu kötü evet ama hayatın içinden malesef.
teşekkür ederim ismail bey dediğiniz gibi konu kötü yani deprem acısı büyük
duyarlı olmak güzel...yüreğüinize sağlık..konu kötü şiir güzel..
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta