Ah İstanbul!. Şiiri - Dursun Özden 3

kendini bul-ah güzel istanbul!

ah! istanbul; istin polin-şehri kutsal ve uysal kent, pır pır
ey! göksu balıkçısı, sırdaş ahmet reis silkin-başını kaldır
fikret'in 'millet şarkısı'nı çığır, attila ilhan ile aşiyan, bir sır
tarabya: terapi alınan yerdi, bebek-boğaziçi şıngır mıngır
cağaloğlu mizah yokuş: cem-hayal-karagöz-akbaba-gırgır

piyerloti onat sofrası-kahve molası keyfi, seyirlik bir çay iç
kuşbakışı ufkunda sarayburnu-galata-eminönü-mavi haliç
güllü-saraylı kızdı, su gibi azizdi, mimarbaşı taşa şiir yazdı
kutsal toprakların yaşam kaynağı su transı-mihrimah şansı
son günbatımı burcu-suyun şiire aksı-nazım’la kaçış dansı

silivri'den tuzla'ya kaç tepe, kaç köy? güzelleri su başında
ak martı telaşında ada prensesleri, göç öyküsü arayışında
kökü kendinde hişt!’ adalı sait faik, yine 'semaver' başında
büyükada balıkçısı troçki sürgünde-aşkı frida kaç yaşında?
o akşam ‘bülbül’ü haşim, beyatlı ile ‘sessiz gemi’ yarışında

nice çılgın yazar, şair, ressam ve ipsiz sanatçı iş başında
onlar ki; çıldıran bu kenti yağmaladı-öptü, sevgi yarışında
pekiyi canlar-o yitik sevgi nerede? ok-fok-şok-tok-çok-yok
aldatan-ağlatan, kurak mevsim dudak izleri, tarlabaşı’nda
taşkın mualla gizi, manukyan izi, yüksek kaldırım taşında

ve gençlik isyanı; 6. filo dolmabahçe’de ‘imdat’ diye bağırdı
‘gün ışığı jandarmanın süngüsünü yakıyordu’ ve gün ağardı
kaçamak, alaycı ve muzip gülüşleri, o özgüvenli bakışı sırdı
yürürken, başparmağını kırdı; bileğini sıkan kelepçeyi çıkardı

o zincirlerini koparan gülsarı’ydı, özgürdü-yankılı bir çığlık attı:
‘ah! burası benim köyüm, artık ben sevdalıyım-özgürüm-hürüm’
ve mutluydu, derin bir iç çekti, çevreye baktı-içinden ılık sevi aktı
çam oluklu-o çeşme başında, al yazmalı bir güzel, elinde güğüm

‘türk çocuklarının yemen’de, kore’de ne işi vardı?’ her savaş ölüm
kendiyle hesaplaştı, günü-dünü-yarını düşündü, yaşam kördüğüm
düşünmek suçtu gülüm-ben ki; düşe düşen derin yazgı-son sürüm
atom kadar küçük ve güneş kadar büyüğüm; artık bende özgürüm.

dursun özden