Ah Bu Keşkeler Şiiri - Veysel Sari

Yağmurlu bir gündü...
Bardaktan boşanırcasına değil, sanki gökyüzü sessizce ağlıyormuş gibi yağıyordu.
Cama vuran her damlada, eski bir tanıdığın selamı vardı.
Ben yine o eski parkamın içinde, ellerim ceplerimde,
Sana söyleyemediğim binlerce kelimeyi yutkunuyordum.
Sokaklar ıslak, kaldırımlar küskün, kediler sırılsıklam...
Ve benim içimde, bitmek bilmeyen o devasa gürültü:
Ah bu keşkeler!
Keşke o gün o kapıyı çarpıp çıkmasaydım diyorum.
Ya da ne bileyim, o son veda otobüsüne yetişmeseydim.
Biletimi yırtıp atsaydım da, yağmurun altında heykel gibi kalsaydım.
İnsan her şeyi unutuyor da, o "keşke"lerin acısını bir türlü unutmuyor be usta!
Sanki kalbimin orta yerine bir çivi çakmışlar,
Her nefes alışta biraz daha derine batıyor.
Biliyorum, geri gelmez gidenler.
Dökülen su kabını doldurmaz, solan gül bir daha açmaz.
Ama gel de bunu şu başıboş gönlüme anlat!
Hangi meyhaneye gitsem masamda oturuyor o kelime,
Hangi şarkıyı dinlesem nakaratında o saklı.
"Keşke" diyorum, "keşke o akşam o sözü söylemeseydim."
Dilim kurusaydı da, kalbini o kadar acıtmasaydım.
Şimdi bu yağmurun altında, sırılsıklam bir pişmanlıkla yürüyorum.
Ayakkabılarım su alıyor, ciğerlerim duman doluyor.
Gökyüzü gri, umutlar gri, sokak lambaları bile solgun...
Bir yanım "vazgeç" diyor, bir yanım "keşke bir kez daha..."
Ah benim bu iflah olmaz, bu akıllanmaz başım!
Ah bu bizi yiyip bitiren, ömrümüzü törpüleyen sinsi düşman:
Ah bu keşkeler!
Her şeyi silebilirsin hayatta,
Defterin sayfalarını koparabilir, eski fotoğrafları yakabilirsin.
Ama o zihne kazınan "keşke"leri hangi ateş yakar, hangi su söndürür?
Dönüp bakıyorum da geriye, her şey ne kadar hızlı geçmiş.
Yusuf ağabeyin dediği gibi; biz hep geç kaldık hayata.