Ne zaman çocukluğumu hatırlasam
Mahallemizin insanlarını hatırlarım
Kondunun kirli sümüklü çocuklarını
Ve okulu bırakıp çalışmak zorunda kalan
Simitçi boyacı arkadaşlarımı
Çalışıp emek sarf ettikleri halde doymayan insanlarını
Başları eğik olsa da yürekleri mert insanlarını
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Büyük insanlıktan mı bahs etmek istedin can
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta