Ah Be Ulan Şiiri - Aygül Zade

Ah be ulan,
Ben seni öyle sevdim ki
Adını söylemeden ağladım gecelerce.
Kimse bilmedi,
Bir ben bildim, bir de duvarlar…
Seni sevmek,
Yarım kalmayı kabul etmekti.
Gel demeden beklemek,
Sarılmadan özlemekti.
Ve sen…

Buna bile izin vermedin.
Ben sana dokunmadım bile,
Yüreğimden başka hiçbir yerimle.
Bir bakışına ömrümü koydum,
Bir susuşuna bin cümle yazdım.
Ama sen,
Sevilmeyi ağır buldun bana.
Ah be ulan,
İnsan sevdiğine böyle mi yapar?
İçimde büyüyen bu sevgiyi
Kapıdan çevirdin.
“Olmaz” dedin,
Hiç “neden” demeden…
Ben seninle hayal kurarken,
Sen benden kaçtın.
Ben kalbimi açarken,
Sen kapıları yüzüme kapattın.
Yine de kızamadım,

Çünkü sevmek böyle bir şeydi bende.
Bir yanım seni bekledi,
Bir yanım senden vazgeçmeye çalıştı.
Ama vazgeçmek de
İzin istiyormuş senden,
Onu bile vermedin…
Ah be ulan,
Sen bilmezsin,
Bir insan sevilmeye bu kadar hazırken
Geri çevrilmenin ne demek olduğunu.
Ben öğrendim.
Hem de en sessiz yerimden.
Şimdi soruyorum kendime:
Bu kadar sevilirken
Korktun mu?
Yoksa ben mi fazlaydım sana?
Ne olursa olsun,
Şunu bil:

Ben seni kirletmeden sevdim,
Yormadan, incitmeden…
Ve belki de en acısı bu oldu.
Ah be ulan…
Seni sevmek güzeldi.
Ama sen izin vermedin.
Yine de bil,
Ben elimden gelenin fazlasını
Kalbimle yaptım…

AYGÜL ZADE