Ah Be Kaptan Şiiri - Ayşe Evyapan

Ah be kaptan!
Hiç mi utanmıyorsun gözyaşı deryasında yaşatmaktan?
Utanmaktan utanıyor olmandan daha büyük ayıp mı var?
Zaman değildi bizi öldüren, mekan.
Olmazdı zaten kime sorsan
Ben çayır çimen gezemezdim
Sen egonu ezemezdin
Ben beklemeye olan nefretime yenildim
Sen her zaman, her koşulda, hep galiptin
Oysa aşk, birlikte kazanıp birlikte kaybetmekti
Çok şey bilen sen işine gelmeyene cahildin

Ah be kaptan!
İçimdeki yangını sördürür mü bu derya deniz?
Afedersiniz, aşkım ve biz sandık ki
Yaraya merhem olabilirsiniz.
Oysa siz acı çektirme meyillisiniz.

Ah be kaptan!
Umut yok yarınlardan
Yaşam kaynağının eliyle boğuluyor olmak ne demek bilir misin?
Bilmezsin elbet
Ne çok bilmediğin var bir bilsen kaptan
Bir bilsen kendinden geçmeden bana varamayacağını
Kaç sebebi çürüttü de gözyaşlarım,
Duyguları dizginleme marifetini gösteremedi

Ah be kaptan!
Keşke bana olan körlüğüne kör olsaydım
Yalana olan düşmanlığımdan başıma gelenler.
Kaçtığı sürece kovalanacağını anlatamadım kalp denen organa
Anlatamadım senin akıl oyunlarında ebenin hep ben olduğumu
Gardımı indirir indirmez başladı bombardıman
Tez bitti cicim ayları, çabuk geldi sicim günleri

Ah be kaptan!
Sende zamane aşığı olmuşsun
Tüketim çılgınlığına uymuşsun
Aşka biçtiğin üç günlük ömür dikiş tutmaz artık
Ben gittimse ittiğin kadar gittim
Avuç içini öpeni elinin tersiyle ittin
Ben gittimse ittiğin kadar gittim