Ah Be Kadın Şiiri - Muhammed Emin Daştan

Sorduklarında “iyiyim” demek kadar
Yüreğime pelesenk adın.
Ki sormasalar daha iyi,
Bu aralar hiç yok tadım.

Sızıntı yapmış düşünceler düşer mimiklerime,
Sahte tebessümlere gebe kaldım.
Ah be kadın…

Ağaçları bile dağ başında yalnız bırakmaz kuşlar,
Ben bu kalabalıklarda dalsız budaksız kaldım.

Çorağım, ekenim yok.
Sensiz ele dikenim çok.
Susuz kaldım, fırtınam çok.
Sensiz bir damla yağmurum yok.

Ah be kadın…
Senli hayallerin diyeti dalgınlık,
Yalnızlığın yara bandı yok.
Anlatsam anlamıyorlar,
Onlara göre bu bir zayıflık.

Bu gönlü çalana laf eden yok,
Adem’den beri bunun adı hırsızlık.
Aşk lügatında dahi bunun dermanı yok.

Dürüp büksem hatıraları,
Kulağıma eğilir sesin.
Gelir huzur veren bir fısıltı.

Ağız dolusu sövsem,
Etim sıkılaşır, celbeder nazarı.
Kanar dişlerim, kenetlendiği yerden.
Benden çıkar bin yıllık âşıkların ahı.

Ah be kadın…
Git desem, içimden “gel” diye çıkar dilimden.
Kıyamete kadar refakatçi kalır cebimde fotoğrafın.