Ah be Adam Ah be kısık kara gözlerin kutup yıldızı gibi , karanlık gecem de ışıl ışıl parlar,
Hasreti sönmeyen yangın, alev alev sinemi delik deşik yakar,
Sen yanımdayken dünya, toz pembe bir renkte,
Senden ayrıyken, her anım farkı bir işkence...
Gel kurban olduğum Adam , ey gönlümün efendisi , Vazgeçmediğim,
Yüreğime ince ince nakşet o eşsiz cismini.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta