14.08.2000 İstanbul Güngören Hastanesi
Sanki başım, karalanan bir yıpranmış kâğıt,
Saplanır düşüncelerin, iğneden kalemi...
Sadrın gözyaşı, satırlara döktüğüm ağıt;
Yazmak daha da körüklüyor gibi elemi...
Vız vız bir sinek var gibi, beynimin zarında;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta