Anne Telaffuzdan Öte Şiiri - Orhan Gülaçar

Anne kelimesi, sadece ağızdan çıkan bir ses veya basit bir sözcük değildir,
Çok daha derin ve kapsamlı anlamlar taşır .
Şefkat, güven, fedakarlık, sıcaklık gibi sayısız duyguyu ve anıyı taşır .
Anne sadece bir kelime değil, bir duygu selidir.
Anne, fiziksel olarak yanımızda olmasa bile, onun öğretileri, sesi ve değerleri içimizde yaşamaya devam eder.
Zor anlarımızda bize yol gösteren, doğruyu ve yanlışı ayırt etmemize yardımcı olan içsel yöndür .
Bizim varoluşumuzun başlangıcını, köklerimizi ve kimliğimizin bir parçasını temsil eder.
Bizi hayata bağlayan en temel bağdır.
Hayatın karmaşası içinde bazı gerçekler vardır ki, onları ancak bir yokluk anında anlarız.
Tıpkı her gün bizi ısıtan güneşin değerini, o battıktan sonra çöken serinlikle fark etmemiz gibi.
Annelerimiz de hayatımızın o hiç sönmeyecek sandığımız güneşidir.
Bu yüzden "Annelerin yaşı yoktur"; onlar, yanımızda olsalar da olmasalar da zamanın ve mekanın ötesinde, sonsuza dek bizimle yaşayacak varlıklardır.
Hayat devam ederken başımız her sıkıştığında sığındığımız en güvenli liman onlardır.
Çocukça isteklerimizi sabırla yerine getirir, en karmaşık sorunlarda bir çözüm yolu bulurlar.
Onların varlığı yalnızca fiziksel bir mevcudiyet değil, aynı zamanda ruhumuzu besleyen, bizi biz yapan temel bir güçtür.
Peki, o güneş söndüğünde geriye sadece zifiri bir karanlık mı kalır? Hayır.
Anneler, bu dünyadan göçüp gitseler bile arkalarında asla silinmeyecek bir iz bırakırlar. Sevgileri, öğretileri ve hatıraları, ruhumuzun gökyüzüne çizilmiş bir Şimal Yıldızı’na dönüşür. Ne zaman yolumuzu kaybetsek, çaresiz kalsak, yüzümüzü o yıldıza döneriz. Sesleri kulaklarımızda, öğütleri aklımızda, sevgileri ise kalbimizde yaşamayı sürdürür. Artık "Anne" kelimesi bir telaffuzdan öte daimi bir bağdır .
Ancak bu ruhsal devamlılık, fiziksel özlemin acısını dindirmez; aksine, bazen daha da alevlendirir.
Yüreğin en derinlerinde "Ne olurdu biraz daha yaşasaydın?" sorusu, cevabı olmayan bir yankı gibi döner durur.
Onu kilometrelerce sırtında taşıma, yorgunluktan dizlerinin bağının çözülmesi pahasına kokusunun tenine sinmesi hayali, bir evladın duyduğu minnetin ve sevginin en dokunaklı arzusudur.
Bir anneyi kaybetmek, insanın yüreğinde "yetim kalmasıdır."
O boşluk, dünyanın hiçbir zenginliğiyle dolmaz.
Geriye, onun anısıyla aydınlanan bir yol ve o yolda yürürken kalpte taşınan o tatlı, aynı zamanda acı veren sızı kalır.
Çünkü anneler, bedenen aramızdan ayrılsalar bile ruhumuzdaki en kutsal yerde sonsuza dek yaşamaya devam ederler.