Kesmiş ağacımı katilin biri,
Ayaktaydı ağaç, henüz dipdiri.
Meyve sunuyordu henüz elleri,
İmdat! Diyecekti, yoktu bir dili.
Baharda ne güzel çiçek açardı,
Caniye kim bilir ne çok yalvardı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
