Ah, içimdeki şehri terk eyleyen şiir
arkamdan el sallayan otogar
gidemediğim deniz
göremediğim dağ
Bükemediğim bilek
Ah, beni savaşın, zulmün ve yoksulluğun kollarında mutlu sanan yanılgı
sınır boylarında
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Kutsiyet???
Kutsaliyet????
Bu sözcüğün doğru kullanımını sanırım birinci şekli..
Şiir, canlı, dinamik, meramını güzel ve özlü anlatabilen bir hususiyete sahip gözüktü bana...
Sevgiyle
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta