Daha dokunmadan kurudu gözyaşım
siyah gecelerde sensizliğe bulandım
bir çare gözlerimdeki umut
ufukta hercai menekse sen kokulu
bir uçtan bir uca hasretti yaşadığım-ız yaşlandığım-ız
titrek yürek atışlarımdan geriye
tozlu bir sehpa kimsesizliği
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta