Anne gün ışığı gibidir, günün aydın olur, yanındaysa tabi, yanında olmadığı zaman onsuz yediğin yemeğin kokusunda ararsın, kabında sıcak bir yemek vardır, ama ağzın yanar bu sefer, çünkü çorbanı üfleyerek yediren biri yoktur .
Anasızlık candan kaleler gibidir, arkasından bakarsın gökyüzüne.
Gönlün deprem sonrası bir bina gibi viran olsada taşınırsın sultanın aguş köşküne.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta