Benim aklım kıt, sen sanma ki ırmak gibi akacaktı,
Mutlak doğru, dağlar gibi dimdik duracaktı.
Güneş henüz bu çağda icat ettirdi klimayı,
Hayalci olsan da hatırlatır hakikat bilginin sınırını.
Birinin fısıltısı, geçmişten ta derinden yükseldi,
"Bilmiyorum!" dedi, "Aklım yetmez!" diye seslendi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta