Ağrı Dağı Şiiri - İlyas Memiş

Ağrı Dağı tarihin görkemli zafer taşı,
Uzar derin köklerden uçsuz göklere başı.
Yükseliyor dumanı hâlâ puslu başından,
Doğmuş ateşle buzun zirveye savaşından.
Bir mehabet, gölgesi zamana yön veriyor;
Haşmeti hasma korku, dosta güven veriyor.

Ey dumanlı göklere taht kurmuş Ağrı Dağı,
Sensin arzın bağrında Türk’ün şanlı otağı.

Vardık sonsuzluğuna engin fezanın sende,
Ulaştık deryaların hududuna gölgende.
Sensin karlı dağların parıltısı göklerde,
Sensin berrak gölgesi dipsiz göklerin yerde.
Sensin ufku kuşatan şaşmaz, sarsılmaz kale;
Sensin karanlıkları aydınlatan meşale.

Kalkar seninle zaman, kaybolur mesafeler;
Boyun eğmez duruşun, güçlü heybetin yeter.

Yeter sesiz durduğun, ey Ağrı ayağa kalk!
Doğrulsun hakikatle etrafındaki bu halk.
Kalk ki doruklarından söksün şanlı şafaklar,
Coşsun vadilerinde ihtişamlı ırmaklar.
Kalksın yamaçlarına çöken kara bulutlar,
Açılsın asırlara hayat veren hudutlar.

Yerkürenin bağrından çıkmış ey asil volkan!
Daha ne kadar ufku bekleyecek asuman?

Duyulur istikbalin çağıltısı derinden,
Doğacaktır aydınlık yarınlar küllerinden.
İçinizdeki o ateş nasıl hiç dinmecek,
Başında dalgalanan al bayrak inmeyecek.
Isıtacak cihanı yüreğindeki sıcak,
Zirvendeki ay yıldız ufku aydınlatacak.

Ey Ağrı sensin Türk’ün nakşolmuş mührü taşa.
Şahlanacak kıtalar seninle baştan başa.

Mayıs 2005