Yalnızlığım iliklerime ilişmiş bir hastalık gibi yavaş yavaş tüm vücudumu rehin alıyor.
Kalabalığın içinden içime çığlıklarım ilişiyor, kimseler duymuyor, kimselere dıyuramıyorum.
Gönlümün yorgunluğu dizlerime vuruyor, bedenimi taşımakta güçlük çekiyor.
Her an içine ağlamak ve susturulmak....
Ruhumun gölgesi gökyüzünü kaplıyor.
Simsiyah insanlar simsiyah evler simsiyah kuşlar simsiyah...
Güneş aydınlığını kaybetmiş, yıldızlar gönül koymuş ne gecem belli ne gündüzüm yaşıyorum avare.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta