Yalnızlığım iliklerime ilişmiş bir hastalık gibi yavaş yavaş tüm vücudumu rehin alıyor.
Kalabalığın içinden içime çığlıklarım ilişiyor, kimseler duymuyor, kimselere dıyuramıyorum.
Gönlümün yorgunluğu dizlerime vuruyor, bedenimi taşımakta güçlük çekiyor.
Her an içine ağlamak ve susturulmak....
Ruhumun gölgesi gökyüzünü kaplıyor.
Simsiyah insanlar simsiyah evler simsiyah kuşlar simsiyah...
Güneş aydınlığını kaybetmiş, yıldızlar gönül koymuş ne gecem belli ne gündüzüm yaşıyorum avare.
Handan,hamamdan geçtik
Gün ışığındaki hissemize razıydık
Saadetinden geçtik
Ümidine razıydık
Hiçbirini bulamadık
Kendimize hüzünler icadettik
Devamını Oku
Gün ışığındaki hissemize razıydık
Saadetinden geçtik
Ümidine razıydık
Hiçbirini bulamadık
Kendimize hüzünler icadettik




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta