Ağrı Şiiri - Büşra Oktay

Yalnızlığım iliklerime ilişmiş bir hastalık gibi yavaş yavaş tüm vücudumu rehin alıyor.
Kalabalığın içinden içime çığlıklarım ilişiyor, kimseler duymuyor, kimselere dıyuramıyorum.
Gönlümün yorgunluğu dizlerime vuruyor, bedenimi taşımakta güçlük çekiyor.
Her an içine ağlamak ve susturulmak....
Ruhumun gölgesi gökyüzünü kaplıyor.
Simsiyah insanlar simsiyah evler simsiyah kuşlar simsiyah...
Güneş aydınlığını kaybetmiş, yıldızlar gönül koymuş ne gecem belli ne gündüzüm yaşıyorum avare.
Ne çare!
Bir ses duyuluyor kilitli kapıların ardından gönlün mü küstü mutluluğa hasretlik mi çekiyorsun hayata?
Hiç varmadın ki tadına, doyasıya yaşamana izin mi verdiler söyle! Yık, kır, dök.
Yok et, izin verme onlara, güçlü ol. Dert olma, derman ol.