Ağlayasım var ağlayasım.
Sakladım samanı ve işte geldi zamanı,
ağlayasım var.
Şehrin ışıkları sönünceye kadar,
Şöyle eşek sudan dönünceye kadar ağlatasım var gözlerimi.
Atlayasım var bana yüksekçe bir yerini gösterin gövdemin.
Hududu kalmadı öfkemin, dikenli tel kirpiklerim, kapattım gözkapaklarımı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta