Beni hayata hiç bağlayanım yok
Yürekten yanmışım ağlayanım yok
Bir ümit bir çare sağlayanım yok
Gül gibi solmuşum ağlayanım yok
Aşık gönlüm benim sevgi zeminim
Mahşere kadardır benim yeminim
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta