Sessizce, sokaklarda sabah özlemi hâkim;
Uysal ve de nârin, göğe haykırmaya korkar.
Camlarda ve sâkin, yağıyor yaslı sokaklar;
Hissizce, karanlıkla serilmişti bu mevsim.
Ağlar gece vaktinde güneş arzusu içre,
Yapraklara çökmüş ölü bir kirli inilti.
Hep göz yaşı, hep korku, soğuk huylu esinti…
Örtmüş yine etrâfı o renksiz kara gölge.
Kirlendi beyaz yüzlü; temiz, saf, üşüyen su.
Ürkek dokunuş, şimdi bu sonsuz gece puslu…
Her darbe güvensiz düşüyor, sanki zülaller;
Yıllar boyu bitmez görünen korkulu rüzgâr;
Estikçe uzaktan duyulur, bahtına ağlar.
Yalnız uçuşan, ağlaşan, efsunlu hayaller…
Kayıt Tarihi : 1.2.2026 01:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiiri yağmurlu bir gecede yazdım. Doğanın, tertemiz kadınların haksızlığa uğramasına karşı sisteme ve ataerkil düzene karşı bir başkaldırısını yağmur damlalarında hissettim ve bu temayla birlikte bir umutsuzluk ortamında gördüklerimi şiir ile resmetmeye çalıştım. İnsanlık üzerine adım adım çöken siyah bir sis bulutu ve ebedî sürecek olan bir gece görüyordum mevcut düzende. İmgelerle de hem doğanın hem de şiir içinde çizmeye çalıştığım resme dâhil olan her unsurun bu düzen karşısında ağladığını göstermeye uğraştım. Aruz ölçüsünün bu şiirin karamsarlık duygusunu ezgisel olarak destekleyeceğini düşündüm ve konuyla uyuşacak olarak gördüğüm bir aruz kalıbıyla şiiri yazmaya başladım. Sonsuz gece, ağlayan bir tabiat, siyah sis ve bunların sembolik olarak ifadelerinin getirisi olan kötülükleri yansıtmaya uğraştım. Aradan birkaç saat geçti ve şiiri yazmıştım.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!